1) . موسم حج فرا رسيد و تعدادى از بزرگان قريش نزد «وليد بن مغيره» كه مردى سالخورده بود جمع شدند، وليد خطاب به ايشان چنين گفت: اى گروه قريش! موسم حج فرا رسيده و كاروان هاى عرب از اطراف و اكناف مى‌رسند و داستان محمّد (ص) را نيز شنيده‌اند، حال نظر واحدى را دربارۀ وى جستجو كنيد و يك زبان سخن گوييد تا با اختلاف‌گويى، گفتار يكديگر را تكذيب نكنيد. بزرگان قريش: مى گوييم كاهن است. وليد: نه، به خدا سوگند او كاهن نيست، چون ما كاهنان زيادى زا ديده ايم. محمّد(ص) نه مانند آنان زمزمه مى‌كند و نه چون ايشان مسجّع سخن مى‌گويد! بزرگان قريش: مى گوييم شاعر است. وليد: ساحر هم نيست، ما جادوگران زياد و سحرهاى فراوانى را ديده ايم و او كارهاى ساحران را ندارد. بزرگان قريش: پس چه بگوييم اى اباعبدشمس! وليد: به خدا قسم، در گفتار او شيرينى و حلاوتى است، ريشۀ آن شاداب و شاخۀ آن ثمربخش است، و هر چه از اين سخنان و نسبتها چيزى جز بطلان آنها را به اثبات نمى رساند. (به نظرمن) بهترين نسبت دربارۀ محمّد(ص) اينست كه بگوييد ساحرى است كه گفتارى سحرآميز آورده كه با آن ميان مرد و پدرش، مرد و برادرش، مرد و همسرش، مرد و عشيره و بستگانش جدايى مى‌افكند، آنگاه با همين تصميم متفرّق شدند و بر سر راه حاجيان مى‌نشستند و آنان را از تماس با محمّد(ص) بر حذر مى‌داشتند. پس خداوند متعال دربارۀ « وليد بن مغيرۀ» آياتى فرو فرستاد (آيات 11-25 سورۀ مدثّر) و نيز دربارۀ رسول خدا و قرآن و دربارۀ كسانى كه همراه «وليد» به رسول خدا(ص) و آنچه از طرف خدا آورده بود، نسبتهاى گوناگون مى‌دادند آياتى نازل كرد (آيات 90-93 سورۀ حجرات)...(سيرۀ ابن هشام/ج/1 صفحۀ 288-289). /مترجم/