261اينك بررسى يكايك اين موارد به صورت مختصر:
اول. چگونگى تشريع اذان
شيعه اماميه طبق روايات فراوان ائمه اهل بيت(ع)، اتفاقنظر دارند كه اذان و اقامه از متن دين و شعائر آن است و خداى متعال آن را بر دل پيامبر اعظم(ص) نازل فرموده است. در تشريع اذان هيچ انسانى نه در بيدارى و نه در خواب مشاركت نداشته است. در همه فصول آن از «الله اكبر» تا «لا اله الا الله»، نشانه اخلاص و والايى معنى و فخامت محتوا ديده مىشود و انسان را به سوى مفاهيم برتر از آنچه در انديشه بشرى است سوق مىدهد. اگر دست تشريع بشرى بخواهد بخشى به آن بيفزايد يا جملهاى را با جمله ديگر تركيب كند، همچون ريگ در ميان درّ و گوهر شناخته مىشود.
بخش نخست اذان، گواهى بر بزرگتر بودن خدا از هر چيز است و اينكه همه موجودات جز خدا هر چه هم بزرگ باشند، در برابر او كوچك و نسبت به اراده او تسليماند.
بخش دوم شهادت بر اين است كه خداى سبحان تنها معبود در هستى است و جز او سراب و هيچ است. بخش سوم شهادت به رسالت محمد(ص) است.
در نهايت اين بخش، اعلان شهادت تبديل مىشود به دعوت به نمازى كه خدا واجب ساخته و با نماز، انسان به جهان غيب متصل مىشود و خشوع او با عظمت آفريدگار درهم مىآميزد. سپس دعوت به فلاح و رستگارى و بهترين عمل است كه نماز بر آن صادق است. در پايان دوباره به آن حقيقت ابدى بر مىگردد كه در بخشهاى آغازين