169نمايندگان مردم او را انتخاب مىكنند. در چنين حاكمى جز برخى صفات معروف، چيزى شرط نيست و روشن است كه اعتقاد به رياست يك رئيسجمهور يا نخست وزير، از اصول اعتقادى نيست كه اگر كسى به پيشوايى و رهبرى او اعتقاد نداشته باشد، فاسق به شمار آيد.
اما شيعه اماميه به «امامت» به عنوان استمرار وظايف رسالت مىنگرند (نه خود رسالت، چون با رحلت پيامبر(ص)، نبوت و پيامبرى ختم شد). دست يافتن به چنين مقامى يك سلسله صلاحيتهاى بالا مىطلبد كه كسى آنها را نمىيابد مگر آن كه تحت عنايتهاى ويژه الهى قرار گيرد و در اصول و فروع دين و در عدالت و عصمت و رهبرى حكيمانه و شؤون ديگر، جاى پيامبر(ص) بنشيند.
پيامبر اكرم(ص) خلأ بزرگ و مهمى را در حيات امت اسلامى پر مىكرد و مسؤوليتها و كارهاى او تنها دريافت وحى الهى و رساندن به مردم نبود، بلكه وظايف زير را هم بر عهده داشت:
1. تفسير قرآن و شرح اهداف آن و كشف رموز و اسرار كتاب خدا.
2. بيان احكام موضوعات و مسائلى كه در زمان حيات و دعوتش پيش مىآمد.
3. پاسخ به سئوالهاى دشوار و شبههانگيز دشمنان اسلام.
4. حفاظت از دين در برابر تحريف و مراقبت از اصول و فروع دين.
امامت نزد شيعه اماميه حقّ كسى است كه افزون بر رهبرى در امور دنيا مثل تأمين امنيت كشور و حفظ مرزها و اجراى حدود و نشر دين