144برخوردهاى خشن و تفرقهافكنانه وهابيت با ديگر مذاهب اسلامى استناد جستهاند. 1در اين فصل به پيشينه تاريخى، زمينههاى فكرى، معرفى بنيانگذار، آموزههاى اعتقادى، آراى فقهى و روش، تاكتيك و ابزارهاى نوين ترويج وهابيت اشاره و در پايان پيشنهادهايى براى مقابله ارائه مىشود.
1. پيشينه تاريخى و زمينههاى فكرى
پيامبر گرامى اسلام(ص) بعد از آن كه اسلام را بنيان نهاد، با فراخواندن مسلمانان به وحدت، جامعه اسلامى را متحد و يكپارچه ساخت؛ اما پس از رحلت آن حضرت، مسائل سياسى و سپس آموزههاى اعتقادى و فقهى موجب پيدايش مذاهب مختلف گرديد؛ نخست در مورد جانشينى پيامبر(ص) دو رأى و انديشه شكل گرفت:
1. گروهى از بزرگان صحابه همچون ابن عباس، سلمان، ابوذر و مقداد و عدهاى از مردم با استناد به واقعه غدير خم و تصريح پيامبر(ص) در مواضع متعدد، حضرت على(ع) را خليفه و جانشين پيامبر مىدانستند. صاحبان اين انديشه، « شيعه » ناميده شدند، البته واژه «شيعه» به معناى «پيرو» در رواياتى از سوى رسول خدا(ص) پيش از آن به كار رفته بود و اين نامگذارى از آن احاديث سرچشمه گرفته است.
2. در برابر، عدهاى با استناد به شوراى سقيفه و بيعت مردم؛ ابابكر، عمر، عثمان و امام على(ع) را خليفه پيامبر(ص) معرفى نمودند. دارندگان اين رأى بعدها خود را « اهل سنت و جماعت » ناميدند.