57

1 استعانت از غير خداوند

موحّد، همان گونه كه جز خدا را نمى‌پرستد، در زندگى دنيوى و اخروى خود نيز جز از خداوند يارى نمى‌طلبد. از اين روست كه خداوند، توحيد در استعانت را به توحيد در عبادت عطف مى‌كند و مسلمان را فرمان مى‌دهد كه شب و روز در نمازهاى پنجگانه‌اش بگويد : «إِيّٰاكَ نَعْبُدُ وَ إِيّٰاكَ نَسْتَعِينُ » . جدا كردن اين دو و حرام دانستن عبادت غير خدا و جايز شمردن استعانت از غير خدا بر خلاف قرآن كريم است. مسلمان جز خدا را نمى‌پرستد و جز از او يارى نمى‌جويد.

اين از يك سو. از سوى ديگر، همۀ خردمندان - چه موحّدان چه جز آنان - و پيامبران و اوليا همواره در زندگى دنيوى و معاشرت خويش، از غير خدا كمك مى‌خواهند. حتى خداوند دستور مى‌دهد كه از غير خدا كمك بطلبيد، مثل آيۀ : «وَ اسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاٰةِ» ¹«از صبر و نماز، يارى بجوييد.»