36

3 توحيد در آفرينش

مقصود از توحيد در آفرينش آن است كه همۀ آفرينش، آفريدۀ خداى سبحان است. خدا مى‌فرمايد:

«قُلِ اللّٰهُ خٰالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَ هُوَ الْوٰاحِدُ الْقَهّٰارُ». ¹

«بگو خداوند، آفريدگار هر چيز است و اوست يگانۀ پيروز.»

مقصود از انحصار خالقيت در خدا، خالقيت مستقل و اصيل است كه آفريننده در آفرينش تكيه بر ديگرى نكند. چنين آفرينندگى از اوصاف خداست.

البته آفرينندگى تبعى و سايه كه متكى به خواست خداوند باشد، از غير خدا هم برمى‌آيد. از همين جاست كه عيساى مسيح، خلقت را به خودش نسبت مى‌دهد و مى‌گويد:

«أَنِّي أَخْلُقُ لَكُمْ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَأَنْفُخُ فِيهِ فَيَكُونُ طَيْراً