249سوره جز با قرائت آن تمام نيست، اما حكم بلند گفتن آن مثل ساير بخش‌هاى اين سوره است. اگر نماز از نمازهاى جهرى باشد، بايد آن را بلند گفت، مگر آنكه دليل خاصّى بر آهسته گفتن آن باشد، افزون بر اينكه روايات فراوانى لزوم بلند گفتن آن را مى‌رساند.

از جملۀ اين روايات اينهاست:

1. حاكم از ابوهريره نقل مى‌كند: رسول خدا صلى الله عليه و آله بسم اللّٰه را بلند مى‌گفت. ¹

2. حاكم از محمد بن ابى‌السرى عسقلانى نقل مى‌كند: من بيشمار پشت سر معتمر بن سليمان نماز صبح و مغرب خوانده‌ام، او بسم اللّٰه قبل از سورۀ فاتحه و پس از آن را بلند مى‌گفت و شنيدم كه معتمر مى‌گفت: كوتاهى نمى‌كنم كه به نماز پدرم اقتدا كنم، پدرم نيز گفته است: كوتاهى نمى‌كنم كه به نماز انس بن مالك اقتدا كنم، انس هم مى‌گفت: از اقتدا به نماز پيامبر خدا صلى الله عليه و آله كوتاهى نمى‌كنم. ²

3. حاكم از انس نقل كرده است: پشت سر پيامبر صلى الله عليه و آله و ابوبكر و عمر و عثمان و على عليه السلام نماز خوانده‌ام، همه بسم اللّٰه را بلند مى‌گفتند.

سپس گفته است:

در اين مورد احاديثى از عثمان، على، طلحة بن عبيداللّٰه، جابر بن عبداللّٰه، عبداللّٰه بن عمر، حكم بن عمير ثمالى، نعمان بن بشير، سمرة بن جندب، بريدۀ اسلمى، عايشه نزد من وجود دارد كه همه صحيح است و براى رعايت اختصار ذكر نكردم و تنها آنچه مناسب اين باب است