218 «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، هرگاه به نماز ايستاديد، صورت‌ها و دست‌هايتان را تا آرنج بشوييد».

فقها در كيفيت شستن دست‌ها اختلاف نظر دارند، پيشوايان اهل بيت عليهم السلام و پيروانشان معتقدند دست‌ها از آرنج تا نوك انگشتان شسته شود و سنت همين است. دليلشان نيز ظاهر آيه است كه به نظر عرفى همين به ذهن مى‌آيد چون در موارد مشابه اين گونه تركيب، شروع از بالا به پايين است. مثلاً اگر پزشك به بيمار بگويد: پايت را تا زانو با آب سرد بشوى، بيمار آنچه را در عرف رايج است انجام مى‌دهد، يعنى شستن از بالا به پايين، يا وقتى صاحب خانه به رنگ‌كار مى‌گويد: ديوارهاى اين اتاق را تا سقف رنگ‌آميزى كن، آنچه در عرف معمول است انجام مى‌شود، يعنى رنگ كردن ديوارها از بالا به پايين و هرگز به ذهن رنگ‌كار يا بيمار اين نمى‌آيد كه صاحب خانه و پزشك كه گفته «تا» ، مقصودش بيانِ آخرِ محلّ رنگ زدن يا شستن است، بلكه از كلمۀ «تا» مى‌فهمد كه صرفاً محدودۀ موردنظر را در رنگ‌زدن و شستن تعيين كرده است. در آيۀ وضو نيز وقتى آيه مى‌گويد دست‌ها را تا مرفق بشوييد، بيان محدودۀ شستن موردنظر است نه چگونگى آن. و اين را به نظر معمول عرف واگذاشته و در عرف هم بدون ترديد، آنچه راحت‌تر است، شستن از بالا به پايين است.

أئمۀ اهل بيت عليهم السلام ، وضوى پيامبر صلى الله عليه و آله را اينگونه نقل كرده‌اند:

به نقل شيخ طوسى از بكير و زراره، اين دو از امام باقر عليه السلام دربارۀ وضوى پيامبرخدا صلى الله عليه و آله سؤال كردند. حضرت طشت يا ظرف آبى طلبيد، كف دو دست را شست، دست خود را در آب فرو برد و با مشت آبى صورت خود را شست و با دست چپ كمك گرفت بر شستن صورت.