119
1 نقش امامت نزد شيعۀ اماميه
حقيقت امامت نزد اهل سنت، با آن چه نزد شيعه است فرق دارد. اهل سنت به امام به عنوان رئيس يك دولت نگاه مىكنند كه مردم يا نمايندگان مردم او را انتخاب مىكنند. در چنين حاكمى جز برخى صفات معروف، چيزى شرط نيست و روشن است كه اعتقاد به رياست يك رئيسجمهور يا نخستوزير، از اصول اعتقادى نيست كه اگر كسى به پيشوايى و رهبرى او اعتقاد نداشته باشد فاسق به شمار آيد.
اما شيعۀ اماميه به «امامت» به عنوان استمرار وظايف رسالت مىنگرند (نه خود رسالت، چون با رحلت پيامبر صلى الله عليه و آله ، نبوت و پيامبرى ختم شد).
دست يافتن به چنين مقامى يك سلسله صلاحيتهاى بالا مىطلبد كه كسى آنها را نمىيابد مگر آن كه تحت عنايتهاى ويژۀ الهى قرار گيرد و در اصول و فروع دين و در عدالت و عصمت و رهبرى حكيمانه و شئون ديگر، جاى پيامبر صلى الله عليه و آله بنشيند.
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله خلأ بزرگ و مهمى را در حيات امت اسلامى پر مىكرد