118است، كما وَرَدَ في كتاب المنتهي للقطّان الاصفهاني.

غرض كه صدقه بر ايشان حرام بود، و ايشان خمس از ايشان باز گرفتند، و فدك كه نحله رسول بود با چند مواضع ديگر از ايشان گرفتند؛ مگر كه غرض ايشان آن بود كه ايشان از گرسنگى بميرند و خود اين بود، لكن به فضل الهى اهل بيت رسول هيچ به گرسنگى هلاك نشدند به حكم وعده

وَ مٰا مِنْ دَابَّةٍ فِي الْأَرْضِ إِلاّٰ عَلَى اللّٰهِ رِزْقُهٰا

(هود:6) يعنى: هيچ رونده‌اى نيست در روى زمين الاّ كه روزى وى بر خدا است و به دعاى رسول كما وَرَد فى كتاب المنتهي و كتاب المجتبي رواية عن الرّسول: اللهم ارزُق آل محمّد كفافاً [بحار: 41/83] قُوتَ يومٍ بِيَوم، يعنى: در اين دو كتاب آمده است [57] كه پيغمبر صلّى الله عليه وآله فرمود: بار خدايا! روزى آل محمّد كفافى ده، روز به روز ايشان را قُوت ده، آن مقدار كه ايشان را بس بود.

تنبيه

مخالفان مى‌دانند كه ميان ايشان و على عداوتى بودى، چنان كه در مجتبي‌آمده: عن ابن مردويه، عن عليّ عليه السلام، قال:

نزلت آية «وَ نَزَعْنٰا مٰا فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ إِخْوٰاناً عَلىٰ سُرُرٍ مُتَقٰابِلِينَ »

(حجر:47) فى ثلاثة أحياء من العرب: بني هاشم و بني‌تَيم و بنى عدىّ، فيّ و في أبي بكر و عمر، يعني: ابن مردويه روايت كرد كه، عليّ عليه السلام گفت آيه وَ نَزَعْنٰا مٰا فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ إِخْوٰاناً عَلىٰ سُرُرٍ مُتَقٰابِلِينَ در شأن سه قبيله عرب فرود آمد در قبيله بنى هاشم و قبيله بنى تيم و قبيله بنى عدى، يعنى در شأن من و ابوبكر و عمر؛ و در كتاب‌هاى اخبار از اين نوع بسيار توان يافت.

تنبيه: در منقبت فاطمه عليها السلام

مِن كتاب المجتبي: قال مسروق عن عبدالله بن مسعود أنّه قال: سأُحدّثكم بحديث سمعته من رسول الله عليه السلام في غزاة تبوك يقول، نحن نسير معه: