264به طشت زر سرت مثل نگين بود

چراغ آسمان روى زمين بود

هلا، خورشيد جانم را گسستى

و رفتى روى خاكستر نشستى

ز غم هايى كه دل در اين سفر داشت

فقط عشق تو را مدّ نظر داشت

درون سينۀ نيلوفرى پيچ

تو بودى عشق بود و ديگرم هيچ