245

پرو بال سوخته

شد رأس تو روشنگر كاشانه‌ام امشب

از نور تو گشت آينه ويرانه‌ام امشب

با آنكه پر وبال من از آتش غم سوخت

بر شمع سر پاك تو پروانه‌ام امشب

تا شانه كنم موى پريشان شده‌ات را

بگذار سرخود به‌روى شانه‌ام امشب

باسوز دل و اشك غمت انس گرفتم

زان روست كه با غير تو بيگانه‌ام امشب

غمخانۀ دلگير من خسته دل اينجاست

رونق بده بابا تو به غمخانه‌ام امشب

مى‌ميرم از اين وصل كه گرديده نصيبم

پر شد زمى داغ تو پيمانه‌ام امشب

تا آنكه جدا از پدر خويش نباشم

اى جان تو برو همره جانانه‌ام امشب

عيبم مكن اى دل كه زهجران رقيه عليها السلام

چون «ياسر» دل سوخته ديوانه‌ام امشب