235
گلِ زهرا زِ خارى ديد آزار
و زينب ناله مىزد با دل زار
گريبان چاك كرد و گفت اى خصم
زِ لبهاى حسينم چوب بردار
دو چشم زينب آنجا بحرى از خون
دل بى تاب او از غصه محزون
ميان طشت زر خورشيد زهرا
ز چوب خيزران مىشد شفق گون