127

غربت نينوا

بر غربت نينواى تو مشك گريست

بر دست زِ تن جداى تو مشك گريست

گر چشم ترا تير به هم دوخت ولى

دريا دريا به‌جاى تو مشك گريست

لبان تشنه

آيينه و آب كاين چنين جاويدند

برگرد لبان تشنه‌ات گرديدند

از بعد ولادت وشهادت دوامام

با گريه و آه دست تو بوسيدند