72 اَلْكُفْرِ. ¹ وَ جَعَلْنٰاهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النّٰارِ. ²

1-شأن و منزلت امامت

چنانكه از آيات قرآن و روايات معصومين عليهم السلام به‌دست مى‌آيد،امامتِ حق بزرگترين موهِبتى است كه خداوند به جمعى از بندگان خالص و برگزيدۀ خود عطا كرده و اين منصب در وضعيت خاص و ويژه‌اى قابل دسترسى و تحقّق مى‌باشد.«صبر»و«يقين»دو عنصر اساسى اين شرايط‌اند؛همانگونه كه از آيۀ كريمۀ: وَ جَعَلْنٰا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنٰا لَمّٰا صَبَرُوا وَ كٰانُوا بِآيٰاتِنٰا يُوقِنُونَ ³اشاره دارد.

صبر و استقامت در انجام رسالت و مسؤوليت كه ثمرۀ يقين به آيات الهى و شهود عينى حقايق است.هرگاه ايمان و يقين با مراتب عاليه‌اش براى انسان حاصل آمد،بى‌شك در برابر شدايد و مصايب،آزار دشمنان و ناملايمات راه،در برابر سستى و پيمان شكنى همراهان و ياران نيمه‌راه،صابر و شكيبا خواهد بود و بار تعهد و مسؤوليّت را با قلب و قدمى استوار بدوش خواهد كشيد.

خداوند،پيامبران«اولواالعزم»را اسوۀ صبر و پايدارى دانسته و پيغمبر گرامى اسلام را بر تأسى به آنان در صبر و شكيبايى فرا خوانده است؛

فاصبرْ كما صبرَ اولُوا العزمِ مِنَ الرُّسُلِ ⁴يكى از اين طلايه‌داران،حضرت ابراهيم است كه در پرتو كمال يقين و صبر،به مقام امامت برگزيده شد و اين هنگامى بود كه با پذيرش عبوديت مطلق و خالص حق،به نبوّت ره گشود و از نبوت به رسالت و از رسالت به خلّت ارتقا يافت ⁵و شرايط احراز امامت فراهم گرديد و در محبت و خلّت نسبت به معبود،از كورۀ حوادث سربلند بيرون آمد كه دشوارترين عقبۀ آن،ماجراى ذبح اسماعيل عليه السلام بود كه در سن كهولت و در