51ترسيم مى‌كنند و يك قطره اشك را با تمامى گناهان و نافرمانى‌ها موجب خاموش سازى درياهاى آتش و آوار عذاب مى‌دانند! در حالى كه معصومان عليهم السلام و اولياى الهى چون سخن از آتش دوزخ به ميان مى‌آمد،دگرگونى عميقى در وجودشان نمايان مى‌شد و به خدا پناه مى‌بردند و راه توبه،سنخيت و همرنگى با صفات الهى را بهترين راه گريز از اين پرتگاه مى‌دانستند.
براى بررسى و تحليل آن سخنان و اين انتقادات،ابتدا مرورى بر احاديث معصومان مى‌كنيم و از ارزش گريه براى سيد مظلومان،امام حسين عليه السلام آگاه مى‌شويم،سپس به بررسى آنها مى‌پردازيم:
رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:كسى كه گريه كند و 50 نفر،يا 30 نفر،يا 20 نفر،يا 10 نفر و حتى يك نفر را بگرياند و اگر نمى‌تواند گريه كند تباكى نمايد-و خود را به شكل افراد گريان درآورد-بهشت از آن او خواهد بود. 1
امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:اميرمؤمنان على عليه السلام نگاهى به حسين عليه السلام كرد و فرمود:
« اى مايۀ گريۀ هر مؤمن »چون امام حسين عليه السلام پرسيد:پدر! مرا مى‌گوييد؟ على عليه السلام مى‌فرمود:آرى،پسرم! 2
امام حسين عليه السلام مى‌فرمود:من كُشتۀ گريه‌ها هستم،ياد نمى‌كند مرا مؤمنى مگر اشك برايم مى‌ريزد. 3
امام صادق عليه السلام فرمود:امام حسين عليه السلام گريۀ هر مؤمن است،به يك قطره اشك هر چند به مقدار بال مگس،باعث آمرزش گناهان مى‌شوند،گرچه گناهان همانند كف دريا-زياد-باشند. 4
امام رضا عليه السلام رو به ريان بن شبيب كرد و فرمود:اى پسر شبيب! هرگاه خواستى