49
«هنگامى كه حسين بن على بن‌ابى‌طالب عليهما السلام شهيد شد،آسمان بر او گريه كرد و گريه او سرخى مخصوصى بود كه در اطراف آسمان نمايان شد.»
و در حديث ديگرى مى‌خوانيم:امام صادق عليه السلام فرمود:
«آسمان بر يحيى بن زكريا عليهما السلام (كه از سوى طاغوت زمان خود به گونه‌اى جانسوز شهيد شد) و بر حسين بن على عليهما السلام چهل روز گريه كرد و بر ديگرى،غير از آن دو،گريه نكرده است.» 1
دعاها و گريه
جايگاه اشك و كوتاه بودن راه تقرب به وسيلۀ آن،به حدّى است كه در دعاهاى مختلف چون مقام تسليم و رضا،اطاعت و طاعت و بندگى و قرب پديد مى‌آيد:
«فَعَلَى الأطائبِ مِنْ أهل بيت محمّد و عليّ صلّى اللّٰه عليهما و آلهما فَلْيَبْك الباكون،وايّاهم فَلْيَنْدُبِ النّادبون،ولمثلهم فَلْتَذْرُفِ الدُّموع،ولَيَصْرِخِ الصّارخون،ويضجّ الضّاجُّون،وَيعجّ العاجّون...» 2
«پس شيعيان آل محمّد صلى الله عليه و آله بايد بر پاكان اهل بيت پيامبر و على-كه درود الهى بر آنان و دودمانشان باد-اشك از ديدگان ببارند و ناله و زارى و ضجه و شيون از دل بركشند.»
آنگاه كه امام سجّاد عليه السلام سخن از تهيدست بودن به هنگام حضور در محضر الهى مى‌گويد و ياد قبر و فرجام نامعلوم خويش با اعمال ناچيز خود مى‌كند-كه اين عبارات تعليمى براى بندگان عصيانگر و بيانگر سختى معاد و احساس سنگينى مسؤوليت توسط معصومان عليهم السلام است-از گريستن به پيشگاه معبود و محبوب مى‌فرمايد:
فما لي لا أبكي أبكي لخروج نفسي أبكي لظلمة قبري أبكي لضيق