319فرياد زدم:

هركه از پيامبر طلبى دارد فوراً بيايد.و يكسره مشغول فروش اجناس و پرداخت بدهى بودم.به بعضى‌ها پول و به بعضى‌ها جنس مى‌دادم.

همه طلب خود را گرفتند.دو دينار اضافه آمد.

رفتم مسجد.پيامبر تنها در مسجد نشسته بود.

سلام كردم،پيامبر فرمود:چه كردى بلال؟

عرض كردم:خداوند آنچه بر عهدۀ پيامبرش بود ادا نمود.

پيامبر فرمود:آيا چيزى هم اضافه آمد؟

عرض كردم:دو دينار.

پيامبر فرمود:دلم مى‌خواهد اين دو دينار را هم به مستحق بدهى و مرا از وجود آن راحت كنى،من از مسجد بيرون نمى‌روم،تا تو اين دو دينار را هم خرج كنى.

آن روز فقيرى را نيافتم.پيامبر شب را در مسجد خوابيد و روز هم در مسجد ماند.

اواخر روز دو سواره از دور پيدا شدند.

به استقبال آنها شتافتم.آنها را غذا و لباس دادم و نماز عشا را هم با پيامبر خواندم.

پس از نماز،پيامبر مرا صدا زدند،خدمت رسيدم.

فرمود:بلال چه كردى؟

عرض كردم خداوند شما را از فكر آن دو درهم هم راحت كرد.پيامبر خوشحال شد و تكبير گفت و حمد خداى بجا آورد كه:سپاس خداوندى را كه نمردم و زنده بودم تا اين دو درهم،به اهلش رسيد.

پيامبر به سوى خانه حركت كرد و من هم او را مشايعت مى‌كردم تا داخل خانه شد.

آرى برادر،اين بود چيزى كه درباره‌اش از من سؤال كردى.

اين چنين بود انفاق پيامبر! ¹