97 «قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله:لَيْسَ يَنْبَغِي لِلْمُسْلِمِ أَنْ يَبِيتَ لَيْلَتَيْنِ إِلاّٰ وَ وَصِيَّتُهُ مَكْتُوبَةٌ عِنْدَ رَأْسِهِ». ¹

از اين روايات استفاده مى‌شود كه هميشه بايد وصيت نامۀ انسان نوشته شده و آماده باشد.

ودر جاى ديگر مى‌فرمايد:اگركسى بدون وصيت بميرد اين مرگ مرگ جاهليت است. ²

يا

«مَنْ لَمْ يُوصِ عِنْدَ مَوْتِهِ لِذَوِي قَرَابَتِهِ فَقَدْ خَتَمَ عَمَلَهُ بِمَعْصِيَةٍ» ؛«اگر كسى براى بعضى از فاميلهايش كه ارث نمى‌برند وصيت نكند،به هنگام مرگش،عملش را به معصيت ختم كرده است.» ³

2-فلسفۀ وصيت چيست؟

در اينجا سؤالى مطرح است و آن اين كه اگر اسلام قانون ارث را تشريع كرده است و ورثه هم طبق قانون ارث،هر كدام سهم خود را مى‌برند پس وصيت كردن براى چيست؟

پاسخ اين است كه:

اولاً: ممكن است برخى از حقوق مردم به عهدۀ متوفّىٰ باشد كه بايد براى اداى آن حقوق،وصيت كند و از روايتى كه در زير مى‌آوريم معلوم مى‌شود كه چقدر لازم و ضرورى است كه مردم،خصوصاً حاجيان محترم چنانچه حقوق مردم بر عهدۀ آنان باشد، اگر وقت آن رسيده آن را ادا كنند و اگر وقتش نرسيده وصيت كنند و آن روايت اين است كه:

در حجة الوداع هنگام غروب روز عرفه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله به بلال فرمود،مردم را