91«خوشا به حال كسى كه در روز قيامت،در نامۀ عملش زير هر گناهى استغفر اللّٰه بنويسند.»

2-سركوبى شيطان

وقتى خداوند حضرت آدم عليه السلام را آفريد و به ملائك فرمان داد كه بر آدم سجده نمايند،شيطان كبر ورزيد و بر حضرت آدم سجده نكرد و به همين سبب از درگاه الهى رانده شد و آنگاه به پروردگار چنين گفت: فَبِعِزَّتِكَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ ؛«به عزّتت قسم همۀ بندگانت را گمراه مى‌كنم»،شيطان با اين عملش به عنوان دشمن قسم خوردۀ اولاد آدم پا به عرصۀ كارزار گذاشت.حضرت آدم عليه السلام از اينكه فرزندانش گرفتار چنين دشمنى هستند،به درگاه خداوند چنين انابه كرد:

«پروردگارا! شيطان را بر من مسلط ساختى و او را همچون خون (كه در رگهايم جريان دارد) در من جاى دادى براى من هم چيزى مقرر فرما.خطاب رسيد:اى آدم براى تو اين را قرار دادم كه هر يك از فرزندانت كه آهنگ گناهى كند و مرتكب آن نشود، چيزى بر او نوشته نشود و چون مرتكب شد يك گناه بر او نوشته شود،و اگر قصد كار نيكى كند و آن را انجام ندهد يك حسنه براى او نوشته شود و اگر انجام دهد ده حسنه برايش نوشته شود.عرض كرد:پروردگارا! بيفزا،فرمود:برايت مقرر ساختم كه هر يك از فرزندانت كه گناهى كند سپس آمرزش خواهد،او را بيامرزم،عرض كرد:پروردگارا! بيفزا، فرمود:براى ايشان توبه را قرار دادم و توبه را براى آنها گسترش دادم تا نفس به گلوگاه رسد.عرض كرد:پروردگارا! مرا بس است.» ¹

3-پاكى از گناهان

خداوند كريم چنان آمرزنده و نسبت به بندگان مهربان است كه با يك اراده و پشيمانىِ بنده‌اش،گناهان بى‌شمار او را مى‌بخشد: إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبٰائِرَ مٰا تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ