394جنگى و تجهيزات نظامى بر مسلمانان فزونى داشتند،شكست بزرگى را محتمل شدند.
پيشاپيش لشكريان اسلام على عليه السلام حمزه و عبيدةبن حارث به نبرد برخاستند و سه تن از بزرگان قريش به نامهاى:شيبه،عُتبه،و وليدبن عتبه،به دستشان به درك واصل شدند.اين نبرد با پيروزى و سرافرازى سپاه اسلام پايان پذيرفت و كفار شكست خورده،در كمال ذلت به مكه باز گشتند.
در سال سوم هجرى،كفار مكه براى انتقامجويى و تلافى كشته‌هاى خود در جنگ بدر،با همۀ قوا به عزم نبرد با مسلمانان،عازم مدينه شدند.
پيامبر صلى الله عليه و آله شوراى نظامى تشكيل داد،پير مردها ومنافقين به سركردگى«عبداللّٰه‌بن ابَى»نظرشان اين بود كه در داخل شهر با كفار بجنگند،مردها در بيرون خانه‌ها و زن‌ها و بچه‌ها از بالاى بام خانه‌ها با پرتاب سنگ.
اما حمزه و تعدادى از بزرگان مهاجرين و انصار و جوانان،رأيشان اين بود كه در بيرون شهر با دشمن رو برو شوند؛زيرا دشمن جنگِ در داخل شهر را حمل بر ترس و بُزدلى خواهد نمود و جرأت او بيشتر خواهد شد.
تعدادى از مهاجرين و انصار بخصوص كسانى كه موفق به شركت در جنگ بدر نشده بودند،در اين زمينه مطالبى گفتند.
حمزه خطاب به پيامبر صلى الله عليه و آله گفت:
به خدايى كه قرآن را بر تو نازل كرده،امروز چيزى نخواهم خورد تا با شمشيرم در بيرون شهر با كفار بجنگم. 1
پيامبر صلى الله عليه و آله چون رأى بزرگان از مهاجرين و انصار مثل حمزه و سعدبن عباده و جوانان را اينچنين ديد،خوشحال شد،خود لباس رزم پوشيد و ابن ام مكتوم را براى اقامۀ نماز جاى خود گذاشت و پس از اقامه نماز عصر،عازم منطقۀ نبرد شد.
كفارِ تا دندان مسلح،گذشته از تجهيزات نظامى فراوان،اين بار براى تحريك احساسات،زنان را هم وارد ميدان كرده بودند كه با دف زدن و هلهله كردن،مردان را