331صادق عليه السلام را فراهم ساخت.
محفل علمى امام،جايگاه حضور دانشمندان شيعه و سنى بود و جملگى از درياى بى‌كران او سيراب گشته و بر ابّهت و عظمت مقام امام اعتراف مى‌كردند.
عبداللّٰه بن عطاى مكى گويد:«هيچگاه دانشمندان را نديدم‌كه در محضر شخصى به اندازۀ محمدبن على احساس كوچكى و حقارت نمايند.من خود شاهد بودم‌كه حكم ابن‌عتيبه باآن مقام و منزلتش در نظر مردم،در برابر محمد بن على مانند كودكى بود كه در محضر استاد و معلم خويش زانوى ادب برزمين نهاده است.» 1
ابو يوسف انصارى مى‌گويد:از ابو حنيفه پرسيدم:آيا تا كنون با محمدبن على ملاقات كرده‌اى؟ گفت آرى،يك روز از او پرسيدم:آيا گناهان را هم خداوند اراده مى‌نمايد؟ فرمود:آيا در اين‌صورت گناهكاران بى‌اختيار مرتكب معاصى مى‌گردند؟ ابو حنيفه گفت:من هيچ پاسخى را نديدم كه اينگونه شنونده را ساكت و قانع كند. 2
محمدبن مسلم،زرارة بن اعين،ابو بصير،بريدبن معاويه عجلى،جابربن يزيد و حمران بن اعين از شاگردان برجستۀ مكتب امام باقر عليه السلام به شمار مى‌رفتند و امام صادق عليه السلام دربارۀ چهار شخصيت نخست مى‌فرمايد:
«مكتب ما و احاديث پدرم را چهار نفر زنده كردند.اگر اينها نبودند كسى از تعاليم دين و مكتب پيامبر بهره‌اى نمى‌يافت اين چند نفر حافظان دين بودند.آنان از ميان شيعيان زمان ما،نخستين كسانى بودند كه با مكتب ما آشنا شدند و در روز رستاخيز نيز پيش از ديگران به ما خواهند پيوست.» 3
محمد بن مسلم مى‌گويد:«هر موضوعى كه به نظرم مى‌رسيد از امام باقر عليه السلام مى‌پرسيدم و جواب مى‌شنيدم،به طورى كه سى‌هزار حديث از امام پنجم آموختم.» 4