324
جمال نيايشگران
امام زين‌العابدين عليه السلام چون براى نماز آماده مى‌شد و وضو مى‌گرفت،رنگ چهره‌اش دگرگون مى‌شد وقتى از علت آن جويا مى‌شدند؛مى‌فرمود:
«آيا مى‌دانى كه مى‌خواهم به آستان چه بزرگى حاضر شوم و در مقابل چه مقامى قرار گيرم؟!» 1
در خصوص عبادت و مناجات امام سجاد عليه السلام طاوس بن كيسان يمانى (م 106) از اصحاب آن حضرت خاطرات بسيارى دارد.او مى‌گويد:
«امام را در حجر اسماعيل مشاهده كردم،او مشغول عبادت و مناجات با پروردگار بود،چون براى نماز مى‌ايستاد،رنگ چهره‌اش گاه زرد و گاه گلگون مى‌شد،بيم از خدا در اندامش متجلّى بود و چنان نماز مى‌گزارد كه گويى آخرين نماز اوست.چون به سجده مى‌رفت،تا دير زمان در سجده مى‌ماند و چون سر بر مى‌داشت قطرات عرق بر بدنش جارى بود.هماره تربت سيدالشهدا عليه السلام همراه داشت و جز برآن،پيشانى نمى‌نهاد.» 2
زيادى سجده‌ها و تداوم هر سجدۀ امام سجاد سبب گرديد كه آن حضرت را سيّدالساجدين و زين‌العابدين لقب دهند. 3و چون اين سجده‌هاى طولانى و فراوان،بر پيشانى آن امام همام اثر گذارده و پوست آن زِبر شده بود،به ايشان«ذوالثفنات»مى‌گفتند.
هنگامى كه امام زين‌العابدين به راز و نياز با بارى تعالى مى‌ايستاد،چنان در جمال حق محو مى‌شد و در ياد خدا غرق مى‌گشت كه كمترين توجّه به اطراف خود نداشت.
روزى در خانۀ آن حضرت آتش سوزى رخ داد 4و زمانى ديگر يكى از فرزندان ايشان آسيب ديد ولى تا پايان نماز،امام سجاد عليه السلام از آنها اطلاع نيافت. 5