269مسعودى (م346 ه.ق.) مورّخ معروف دربارۀ امام سجاد عليه السلام مى‌گويد:«وَ في سَنَةِ خَمْس وَ تِسْعينَ قُبِضَ عَلي‌بْنُ الْحُسِين وَ دُفِنَ في‌بَقيعِ الْغَرقَدِ مَعَ عَمِّهِ الحَسَن‌بْنِ عَليّ». 1
و دربارۀ وفات امام باقر عليه السلام مى‌گويد:«وَ دُفِنَ بالْبَقيعِ مَعَ أَبيهِ عَليّ‌بْنِ الْحُسين». 2
و در مورد وفات امام صادق عليه السلام مى‌گويد:«تُوفّى ابو عَبْدُاللّٰهِ جَعْفَرُ بْن مُحَمّد سَنَة ثَمان وَ ارْبَعينَ وَ مِأَة وَ دُفِنَ بِالْبَقيع مَعَ ابيهِ وَ جَدِّهِ». 3
نتيجه: هدف از نقل اين چند نمونۀ تاريخى،همانگونه كه اشاره گرديد،بيان اين نكته است كه بدن فاطمه و عباس در محوطۀ باز و بدون ديوار و سقف دفن نشده‌اند؛بلكه از ابتدا در زير سقف و در داخل خانه‌اى كه به عقيل‌بن ابى‌طالب تعلق داشت به خاك سپرده شده‌اند و پس از اين دو بزرگوار،بدن پاك و مطهّر ائمۀ چهارگانۀ اهل بيت عليهم السلام نيز در كنار آن دو قبر و در همان خانه و در زير همان سقف دفن گرديده‌اند.
چرا در داخل منزل؟!
ممكن است اين پرسش در ذهن به‌وجود آيد كه با وجود بقيع،چرا پيكر عده‌اى از اقوام و فرزندان رسول خدا صلى الله عليه و آله در خارج اين آرامگاه عمومى و در داخل خانۀ عقيل دفن گرديده است و اگر اوّلين جسدى كه در اين خانه دفن شده است،متعلق به فاطمۀ بنت اسد باشد،چگونه رسول خدا صلى الله عليه و آله شخصاً بدن او را بجاى داخل بقيع،در داخل منزل به خاك سپرده است؟!
پاسخ اين پرسش براى كسانى كه با تاريخ مدينه آشنايى داشته باشند،واضح و روشن است؛زيرا آن روز دفن شدن افراد متشخّص و مورد احترام،به جاى گورستان عمومى،در داخل منازل بود و توجه به آرامگاه‌هاى خصوصى بيش از آنچه كه امروز در دنيا مرسوم است،معمول ورايج بوده‌است.بعنوان مثال مى‌توان ازدفن شدن عبداللّٰه