196در عين نيازمندى،ديگران را بر خويش مقدم داشته و ايثار مى‌كنند،نه فقط در مورد مال ايثار مى‌كنند بلكه جان را بى‌دريغ در راه خدا مى‌دهند؛ ...هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولاً مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آيٰاتِهِ وَ يُزَكِّيهِمْ... 1
5-...لِيُخْرِجَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّٰالِحٰاتِ مِنَ الظُّلُمٰاتِ إِلَى النُّورِ...
«خداوند پيامبر را فرستاده است تا كسانى كه ايمان دارند و عمل صالح انجام مى‌دهند،از تاريكى‌ها خارج و به نور و روشنايى درآورد.» 2
انسان هر قدر گرفتار عالم ماده و طبيعت باشد،همان مقدار غرق در تاريكى‌ها است.هر گناهى كه انجام مى‌دهد تاريكى جديدى براى او پيدا مى‌شود.
از امام باقر عليه السلام روايت شده كه فرمود:هر گناهى كه انسان مرتكب مى‌شود نقطۀ سياهى در دل او پيدا مى‌شود و در اثر تكرار گناه اين سياهى‌ها متراكم شده و همۀ دل را فرا مى‌گيرد و گاهى موجب كفر مى‌گردد.
در تعبير ديگر آمده است: «فَاِنَّ الظُّلْم ظُلُمَاتٌ يَوْمَ الْقِيَامَةِ» 3.يك بخش از ظلمات و تاريكى‌هاى قيامت همان ظلم‌هايى است كه در دنيا مرتكب شده‌ايم و واضح است كه يكى از اقسام ظلم،ظلم به نفس و گناه است و بالاترين تاريكى‌ها تاريكى شرك و كفر است كه بشر اگر تحت تربيت انبيا قرار نگيرد گرفتار آن مى‌شود،پيامبران مى‌آيند كه بشر را از همۀ اين تاريكى‌ها نجات دهند و او را نورانى كنند.قلبش روشن باشد،فكرش منوّر باشد و حتّى اعضا و جوارح او غرق نور و روشنايى باشد،همه به نور ايمان روشن و به تاريكى‌هاى گناه و انحراف گرفتار نگردد.
چراغى‌كه انبيا در باطن انسان روشن مى‌كنند،توان آن را دارد كه گوشت و پوست و استخوان‌او را هم‌روشن كند واين است معنى جمله‌اى‌كه از رسول خدا صلى الله عليه و آله دربارۀ على عليه السلام وارد شده است:
«إن الإيمان مخالط لحمك و دمك كما خالط لحمي و دمي» ؛«ايمان و