156مسلمانان شافعى‌اند.
شافعيان هند نسبت به حنفى‌ها كم شمارند.مذهب شافعى در افغانستان از رواج كمى برخوردار است.
مذهب حنبلى
اين مذهب در ميان مذاهب فقهى اهل سنت،از نظر پيدايش و پيروان،در رتبۀ چهارم است.
مؤسس مذهب حنبلى،ابو عبداللّٰه احمد بن محمد بن حنبل شيبانى است.او ريشۀ عربى داشت.جدش در زمان امويان فرماندار سرخس بوده.ابن حنبل در سال 164 ه.ق.
در شهر بغداد زاده شد و در كودكى قرآن را از بر كرد.ابتدا نزد قاضى ابو يوسف به فراگيرى فقه پرداخت اما پس از مدتى به اهل حديث روى آورد.
او تا زمانى كه شافعى به مصر نرفته بود،در نزد وى فقه آموخته و از شاگردان برجسته‌اش بود.اصرار او بر آفريده نبودن قرآن،او را رو در روى دولت عباسيان قرار داد.
ودر زمان معتصم به مدت 18 ماه به زندان افكنده شد.اما با به قدرت رسيدن متوكل،از او دلجويى شد و آن قدر قرب يافت كه متوكل بى مشورت او كارى را به انجام نمى‌رسانيد.
ابن حنبل،پس از جدا شدن از شافعى،مذهب جديدى را در فقه پى نهاد.بنيادهاى اين فقه بر پنج اصل استوار بود:كتاب اللّٰه،سنت رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله،فتاوى صحابۀ پيامبر،گفته برخى از صحابى كه با قرآن سازگار مى‌نمود و تمامى احاديث ضعيف.او آن قدر در استناد به حديث مبالغه مى‌كرد كه بزرگانى همچون طبرى و ابن نديم او را از مجتهدان ندانسته‌اند.مهمترين اثر ابن حنبل،كتاب«مسند»اوست كه دربردارندۀ سى هزار و اندى روايت است.اين كتاب در شش جلد به چاپ رسيده است.از آثار ديگر او مى‌توان به تفسير قرآن،فضايل،طاعة الرسول و ناسخ و منسوخ اشاره نمود.مهمترين اثر فقهى او، مجموعه‌اى از فتاوى او در پاسخ به سؤالات دينى شاگردانش است كه توسط ابن قيم (م 751) گردآورى شده است.اين مجموعه در 20 جلد انتشار يافته است.محمد بن