86«خداوند به مأموران خود در روز قيامت امر مىكند تا اطراف قبرستان مكه (حجون) و قبرستان مدينه (بقيع) را بگيرند و يكجا درون بهشت قرار دهند». 1
علاوه بر مردن در مكه كسى كه در حرم مدفون شود بر اساس احاديث پيشگفته قطعاً اهل بهشت است هر چند مؤمن فاسق باشد، چنان كه صاحب مقام شفاعت خواهد شد و رخسارى نورانى نزد بهشتيان خواهد داشت.
ممكن است چنين امرى به نظر بعيد بيايد و اين سئوال براى انسان مطرح شود كه مگر ممكن است خداوند در مقابل چنين امور سادهاى مثل مردن در مكه يا دفن شدن در آنجا يا در برابر مطالبى كه گذشت؛ مثل برداشتن مانعى از سر راه مردم، بيمار شدن در مكه، تحمل گرماى مكه، سجده يا تسبيح در مكه و... چنين پاداشهاى بزرگى را نصيب انسان كند؟ به بيان ديگر ثمرات پاداشهايى بدين عظمت، به اين كارهاى كوچك و ساده نمىآيد و با آنها سازگار نيست.
در جواب بايد گفت كه اولاً: ممكن است كار كوچك و ساده باشد، اما ظرف عمل بزرگ و عظيم است . به بيان ديگر پاداش عمل فقط در برابر عمل نيست، بلكه مقابل عمل با تمامى شرايطش قرار مىگيرد. چنان كه در قرآن متعدد مىبينيم كه خداوند نيت و انگيزهها را همراه با عمل مىآرود و عمل را به تنهايى ملاك و معيار قرار نمىدهد. در قرآن، مطلوب «عمل صالح» است. عمل صالح با عمل خوب تفاوتى دارد و آن اين كه بايد همراه با نيت خوب هم باشد. به زبان ديگر هر عمل خوبى عمل صالح نيست. فقط عمل خوبى صالح است كه همراه با نيت خوب باشد. به بيان فلسفى عمل بايد داراى حسن فعلى و فاعلى باشد تا عمل صالح محسوب گردد و اگر اين گونه نباشد چيزى جز «عمل طالح» نيست و بخشى از عمل طالح كردار نيكى است كه همراه با نيت خالص نباشد.
ثانياً: ممكن است عملى در نظر ما ساده و كوچك باشد در حالى كه نزد خدا همان عمل بزرگ و عظيم است و مىتواند منشأ آثار بسيار عظيم و باشكوهى