501آورده است، انگشت تعجب به دندان گرفتند. آنان دريافتند كه پيامبر صلى الله عليه و آله ، به دعوت و دعاى خود اعتقاد راسخ دارد وگرنه يك فرد مردد، عزيزان خود را در معرض بلاى آسمانى و عذاب الهى قرار نمى‌دهد.
اسقف نجران گفت: من چهره‌هايى را مى‌بينم كه هرگاه دست به دعا بلند كنند و از درگاه الهى بخواهند كه بزرگ‌ترين كوه‌ها را از جاى بكند، فوراً كنده مى‌شود. بنابراين، هرگز صحيح نيست ما با اين قيافه‌هاى نورانى و با اين افراد با فضيلت، مباهله نماييم؛ زيرا بعيد نيست كه همۀ ما نابود شويم، و ممكن است دامنۀ عذاب گسترش پيدا كند، و همۀ مسيحيان جهان را بگيرد و در روى زمين يك مسيحى باقى نماند! 1
انصراف هيئت نمايندگى از مباهله
هيأت نمايندگى با ديدن وضع ياد شده، وارد شور شدند و به اتفاق آراء تصويب كردند كه هرگز وارد مباهله نشوند، و حاضر شدند كه هر سال مبلغى به عنوان «جزيه» (ماليات سرانه) بپردازند و در برابر آن، حكومت اسلامى از جان و مال آنان دفاع كند. پيامبر صلى الله عليه و آله رضايت خود را اعلام كرد، و قرار شد هر سال در برابر پرداخت يك مبلغ جزئى، از مزاياى حكومت اسلامى برخوردار گردند. سپس پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: عذاب، سايۀ شوم خود را بر سر نمايندگان مردم نجران گسترده بود و اگر از در ملاعنه و مباهله وارد مى‌شدند، صور انسانى خود را از دست داده، در آتشى كه در بيابان برافروخته مى‌شد، مى‌سوختند و دامنۀ عذاب به سرزمين «نجران» كشيده مى‌شد.
از عايشه نقل شده است: روز مباهله، پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله چهار تن از همراهان خود