401بپردازد؛ بيشتر از جزيه‌اى بود كه دولت اسلام از ملت‌هاى يهود و نصارى مى‌گرفت. مسلمانان بايد خمس و زكات بدهند و گاهى از اصل اموال خود نيازمندى‌هاى دولت اسلامى را برطرف سازند و در برابر آن يهود و مسيحيانى كه زير لواى اسلام زندگى مى‌كنند، و از حقوق فردى و اجتماعى بهره‌مند مى‌شوند؛ بايد در برابر اين حقوق مانند ساير مسلمانان مبلغى تحت عنوان جزيه بپردازند، و حساب «جزيۀ» اسلامى از «باج گرفتن» جدا است.
نماينده‌اى كه هر سال از طرف پيامبر صلى الله عليه و آله براى ارزيابى محصول خيبر و تنصيف آن معين مى‌شد؛ فردى ارزنده و دادگر بود، كه عدالت و دادگسترى او مورد اعجاب يهود قرار مى‌گرفت. اين شخص، «عبد اللّٰه رواحه» بود كه بعدها در جنگ «موته» كشته شد. او سهميۀ مسلمانان را از محصول خيبر تخمين مى‌زد. و گاهى يهود تصور مى‌كردند كه او در حدس خود اشتباه كرده و زياد تخمين زده است. او در پاسخ آنها مى‌گفت: من حاضرم قيمت تعيين شده را به شما بپردازم، و باقيمانده، مالِ مسلمانان باشد.
يهود در برابر اين دادگرى مى‌گفتند: «بهذا قامت السَّموات و الأرض»؛ «در سايۀ اينگونه عدل و داد، آسمان‌ها و زمين استوار گرديده است.» 1
در اثناى گردآورى غنائم جنگ، قطعه‌اى از تورات به دست مسلمانان افتاد. يهوديان از پيامبر صلى الله عليه و آله درخواست نمودند كه آن قطعه را به خود آنها بازگرداند. پيامبر صلى الله عليه و آله به مسئول بيت المال دستور داد كه آن را رد كند.