389
31 كانون خطر يا دژ آهنين خيبر
روزى كه ستارۀ فروزان اسلام در سرزمين «مدينه» درخشيد، ملت يهود بيش از قريش، عداوت پيامبر صلى الله عليه و آله و مسلمانان را به دل گرفتند، و با تمام دسيسه‌ها و قواى خود، بر كوبيدن آن كمر بستند.
يهوديانى كه در مدينه و اطراف آن سكونت داشتند، به سرنوشت شومى كه نتيجۀ مستقيم اعمال و حركات ناشايسته خود آنها بود، دچار شدند. گروهى از آنها اعدام و برخى مانند قبيله‌هاى «بنى قينقاع» و «بنى النضير»، از سرزمين مدينه رانده شدند و در «خيبر» و «وادى القرى» و يا «اذرعات شام» سكونت گزيدند.
جلگۀ وسيع حاصلخيزى را كه در شمال مدينه، به فاصلۀ سى و دو فرسنگى آن قرار دارد؛ «وادى خيبر» مى‌نامند و پيش از بعثت پيامبر صلى الله عليه و آله ، ملت يهود براى سكونت و حفاظت خويش در آن نقطه، دژهاى هفتگانۀ محكمى ساخته بودند. از آنجا كه آب و خاك اين منطقه براى كشاورزى آمادگى كاملى داشت؛ ساكنان آنجا در امور زراعت و جمع ثروت و تهيه سلاح و طرز دفاع، مهارت كاملى پيدا كرده بودند، و آمار جمعيت آنها بالغ بر بيست هزار بود، و در ميان آنها مردان جنگاور و دلير فراوان به چشم مى‌خورد. 1