130اين گروه كم، از يك قبيلۀ متشكل نبودند، بلكه هر يك از اين ده نفر از يك قبيله بودند. به دنبال اين هجرت، مهاجرت گروه ديگر پيش آمد، كه پيشاپيش آنها «جعفر بن ابى طالب» بود. هجرت دوم، در كمال آزادى صورت گرفت، از اين لحاظ عدهاى از مسلمانان موفق شدند زنان و فرزندان خود را نيز همراه ببرند به طورى كه آمار مسلمانان در خاك حبشه، به 83 نفر رسيد. اگر بچههائى را كه همراه خود برده يا در آنجا متولد شدند حساب كنيم؛ آمار آنها از اين عدد هم تجاوز مىكند.
مسلمانان مهاجر، «حبشه» را آن چنان كه پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله توصيف فرموده بود؛ يك سرزمين معمور، و يك محيط آرام توأم با آزادى يافتند. «اُمّ سلمه»، همسر «ابى سلمه» كه بعدها افتخار همسرى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را نيز پيدا نمود، درباره آنجا چنين گويد:
وقتى در كشور حبشه سكونت گزيديم، در حمايت بهترين حامى قرار گرفتيم، آزارى از كسى نمىديديم، و سخن بدى از كسى نمىشنيديم. 1
ابن اثير مىنويسد: تاريخ مهاجرت اين گروه در ماه رجب سال پنجم بعثت بود و همگى ماه شعبان و رمضان را در حبشه بسر بردند. وقتى به آنان خبر رسيد كه قريش از آزار مسلمانان دست برداشتهاند ؛ ماه شوال به مكه بازگشتند، ولى پس از مراجعت اوضاع را خلاف گزارشى كه داده بودند يافتند، از اين جهت براى بار دوم راه حبشه را پيش گرفتند. 2
قريش به دربار حبشه نماينده مىفرستد
وقتى خبر آزادى و راحتى مسلمانان به گوش سران مكه رسيد؛ آتش كينه در دل آنها افروخته شد، و از نفوذ مسلمانان در حبشه متوحش شدند. زيرا خاك حبشه براى مسلمانان به صورت يك پايگاه محكمى درآمده بود، و ترس بيشتر آنها از اين لحاظ بود كه مبادا هواداران اسلام، نفوذى در دربار «نجاشى»