128جلوگيرى از بروز جنگهاى قبيلهاى، سران و زورمندان هر قبيله، كسانى را كه از آن قبيله اسلام آورده بودند شكنجه مىدادند؛ كه نمونههائى از شكنجههاى قريش را در صفحات گذشته خوانديد.
روى اين علل، هنگامى كه اصحاب آن حضرت دربارۀ مهاجرت، كسب تكليف كردند در پاسخ آنها چنين گفت:
هر گاه به خاك حبشه سفر كنيد، بسيار براى شما سودمند خواهد بود؛ زيرا بر اثر وجود يك زمامدار نيرومند و دادگر در آنجا به كسى ستم نمىشود، و آنجا خاكِ درستى و پاكى است و شماها مىتوانيد در آن خاك بسر ببريد، تا خدا فرجى براى شما پيش آرد. 1
آرى محيط پاكى كه امور آنجا را يك فرد شايسته و دادگر به دست بگيرد، نمونهاى است از بهشت برين؛ و يگانه آرزوى ياران آن حضرت به دست آوردن چنين سرزمينى بود كه با كمال امنيت و اطمينان به وظايف شرعى خود بپردازند.
كلام نافذ پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله ، چنان مؤثر افتاد، كه چيزى نگذشت آنهايى كه آمادگى بيشترى داشتند بار سفر بسته؛ بدون اينكه بيگانگان (مشركان) آگاه شوند شبانه برخى پياده و بعضى سواره، راه جده را پيش گرفتند.
مجموعۀ آنها در اين نوبت، ده 2 يا پانزده نفر بود و ميان آنها چهار زن مسلمان نيز ديده مىشد.
اكنون بايد دقت كرد كه چرا پيامبر صلى الله عليه و آله نقاط ديگر را جهت مهاجرت معرفى نكرد؟ با بررسىِ اوضاع عربستان و ساير نقاط، نكتۀ انتخاب حبشه روشن مىشود. زيرا مهاجرت به نقاط عربنشين كه عموماً مشرك بودند، خطرناك بود. مشركان براى خوش آمد قريش، يا از روى علاقه به آيين نياكان، از پذيرش مسلمانان سرباز مىزدند. نقاط مسيحى و يهودىنشين عربستان هم، هيچ گونه صلاحيت براى مهاجرت نداشت؛ زيرا آنان بر سر نفوذ معنوى با يكديگر در