127

12 نخستين هجرت

مهاجرت گروهى از مسلمانان به خاك حبشه، دليل بارزى بر ايمان و اخلاص عميق آنها است. عده‌اى براى رهايى از شر و آزار «قريش»، به منظور تحصيل يك محيط آرام، براى بپا داشتن شعائر دينى و پرستش خداى يگانه، تصميم گرفتند، كه خاك «مكه» را ترك گويند، و دست از كار و تجارت، فرزند و خويشان بردارند؛ ولى متحير بودند چه كنند، كجا بروند. زيرا مى‌ديدند سرتاسر شبه جزيره را بت‌پرستى فراگرفته است، و در هيچ نقطه‌اى نمى‌توان نداى توحيد را بلند نمود، و دستورات آيين يكتاپرستى را بر پا داشت. با خود فكر كردند كه بهتر اين است كه مطالب را با خود پيامبر صلى الله عليه و آله در ميان بگذارند. پيامبرى كه آيين او براساس ...إِنَّ أَرْضِي وٰاسِعَةٌ فَإِيّٰايَ فَاعْبُدُونِ ¹ است. يعنى:

«سرزمين خدا پهناور است نقطه‌اى را براى زندگى بگزينيد كه در آنجا توفيق پرستش خدا را داشته باشيد».

وضع رقت‌بار مسلمانان كاملاً بر او روشن بود. خودِ او، گرچه از حمايت «بنى هاشم» برخوردار بود، و جوانان «بنى هاشم» حضرتش را از هرگونه آسيب حفظ مى‌نمودند؛ ولى در ميان ياران او كنيز و غلام، آزادِ بى‌پناه، افتادۀ بى‌حامى، فراوان بود و سران قريش آنى از آزار آنها آرام نمى‌گرفتند. براى