307آن حضرت سالها در آن زندگى كرد، نماز خواند، خطابه نمود، مردم را رهبرى كرد و در نهايت جان به جان آفرين تسليم نموده و تا ابد در آن آرميد. آنجا محل زندگى و حضور مستمر و دائمى پيامبر (ص) است. نمازهاى با شكوه جماعت، اعتكاف و شب زنده دارى، قرائت قرآن، دستگيرى از مستمندان، تعاون و همدلى مسلمانان و... همه در اين مسجد به خوبى نمودار است.
نخستين پيمان «اخوت و برادرى مسلمانان» در اين مسجد بسته شد و آخرين سخنرانى وداع رسول نيز در آن ايراد گرديد.
«استوانه سرير»، محلى است كه رسول خدا در ايام اعتكاف، در آنجا به سر مىبرد و براى آن حضرت برگهايى از درخت خرما پهن مىكردند تا استراحت كند.
«استوانۀ مهاجرين»، نام ستونى است كه مهاجران، معمولا در كنار اين ستون مىنشستند و با يكديگر سخن مىگفتند و يا عبادت مىكردند.
«استوانۀ حنانه»، جايى است كه رسول خدا با تكيه بر تنۀ درخت خرمايى، خطبه مىخواند و زمانى كه آن حضرت از آن جدا شد و به طرف منبر تازه ساز رفت، از اين درخت ناله برخاست(شبيه ناله شتر مادهاى كه از بچه خود جدا مىشود) و از فراق پيامبر شكوه سرداد.
«صفه»، نام مكانى است كه گروهى از مهاجران مسلمان (كه خانه نداشتند)، در سالهاى اوليه هجرت در آنجا سكونت داشتند (افرادى مانند بلال، ابوذر، مقداد، حذيفه، و...).
«استوانه حرس»، مكان نگهبانى حضرت على (ع) بود كه از جان گرامى پيامبر(ص) همچون جان عزيزش محافظت مىكرد. آنجا مصلاى امام و ياد آور عبادتها و شب زنده دارىهاى آن حضرت نيز بود و... .