301حق زائران حرمهاى معصومين(عليهم السلام) است. اين تشويقها و ترغيبها، داراى آثار گرانقدرى براى فرد و جامعه است و خيرات و كمالات فراوانى را در پى دارد كه مهمترين آنها، تلاش اخلاقى و عبادى براى حفظ اين پاداشها و دقت در رفتار و گفتار براى بهرهمندى از آنها است.
نه. پيروى و الگوبردارى از اهل بيت
زيارت، برقرارى ارتباط روحى و معنوى با پيشوايان معصوم و نشانۀ همراهى و همسويى با آنان است. انسان در زيارت، با سيره و منش آن بزرگواران و تعالى روحى و اخلاقى ايشان، بيشتر آشنا شده و زمينه نزديكى بيشتر به آنان فراهم مىگردد. در واقع زيارت، پيروى كردن و الگوبردارى از نيكان و بزرگان دين و تأسّى جستن به سيره و روش الهى گونه آنان است: لَقَدْ كٰانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللّٰهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كٰانَ يَرْجُوا اللّٰهَ وَ الْيَوْمَ الْآخِرَ وَ ذَكَرَ اللّٰهَ كَثِيراً 1. كسى كه در حريم مقدس نبوى حضور مىيابد و با خواندن زيارت و توجّه به دستورات پيامبر (ص)، اعلام اطاعت و محبت مىكند؛ به يقين از سنت و سيرۀ پاك او نيز تبعيت كرده و خود را به او نزديك خواهد كرد.
زيارت با شرايط و آداب خاص آن - به ويژه معارف زيارتنامهاى آن- بهترين و سودمندترين و در عين حال شادابترين راه ارتباط با معصوم(ع) است و به گونهاى حسّ حضور در محضر او را در انسان ايجاد مىكند كه گويا با امام(ع) حضوراً گفت و گو مىكند و نياز وجودى خود را در هر زمينهاى، از او مىطلبد. اين نگرش -كه زيارت ارتباطى وثيق و زنده است- اقتضا مىكند انسان فاصلههاى زمانى و