185
شش. سرزمين عبادت وعبوديت
كمتر سرزمينى يافت مىشود كه براى تضرع و ناله و عبادت آفريده شده باشد، به گونهاى كه حتى استراحت درآن نيز عبادت باشد. مكه سرزمين عبادت و اظهار عبوديت است؛ آنجا شهر گريه، ناله، توبه و انابه است. امام صادق (ع) مىفرمايد:«انما سميت مكة بكة لبكاء الناس حولها و فيها». 1مكه شهر ذكر و دعا و قرآن است. امام باقر (ع) نيز فرمود:«الساجد بمكة كالمتشحط بدمه في سبيل الله» 2و امام سجاد(ع) فرمود: «من ختم القرآن بمكة لم يمت حتي يري رسول الله (ص) و يري منزله في الجنة» . 3و نيز: «النائم بمكه كالمتشحط في البلدان» .
هفت. مكه شهر سازندگى روح و جان
سختىها و ناملايمات زندگى، آزمايشهاى الهى است كه ناخالصىها را از روح و جان آدمى دور مىسازد و راه را براى درك كمالات معنوى هموار مىكند. مكه سرزمين سازندگى است و دشوارى هاى آن، طلاى وجود حج گزاران را از ناخالصى و آلودگى پاك مىگرداند. پيامبر اسلام(ص) مىفرمايد: «من مرض يوما بمكة كتب الله له من العمل الصالح الذي كان يعمله عبادة ستين سنة و من صبر علي حرّ مكه ساعة تباعدت عنه النار مسيرة مائة عام و تقربت منه الجنة مسيرة مائة عام» 4. اين سازندگى سر اصلى موقعيت جغرافيايى مكه است كه آن را همراه با ناملايمات قرار داده است.