168حريم خداوند وارد مىشود و اين نشانه سر سپردگى حجگزار و تسليم بودن او در برابر خداوند است و اينكه در راه لقاى دوست از سر نيز بايد گذشت.
5-2. دورى جستن از فخر فروشى و امتياز
احرام حذف تمامى تشخصها است و حجگزار با پوشيدن دو جامه ساده، حضورى همرنگ و هم شكل با ساير حاجيان پيدا مىكند. و برهنه بودن سر، اين فلسفه مهم را تقويت مىكند. از طرفى بر سفيدى رنگ و سادگى احرام تأكيد مىشود و از طرف ديگر از پوشش سر منع مىشود و اين زمينه هر گونه تشخّص در اين اجتماع بزرگ عبادى را از ميان مىبرد و اگر اين منع نبود، چه بسا هر كسى با پوشش خاصى كه بر سر مىگذاشت، كنگره بزرگ حج را از يكدستى و هماهنگى خارج مىكرد و هر فرد و يا گروهى از اين راه براى خود امتيازى را دست و پا مىكرد!!
5-3. تحمل سختىها و مشقت براى وصال
يكى از ويژگىهاى حج، ترك آسايش طلبى و تحمّل زحمت در راه دوست است. حج گزار براى نيل به لقاى الهى و قرب بارگاه او، بدن خود را به زحمت و سختى مىاندازد و مشتاقانه اين تعب را مىپذيرد و هر چه پذيرش سختىها بيشتر باشد، قطع علقههاى مادى و دنيوى آسانتر مىشود. لذا معصوم(ع) در فلسفه حكم برهنه بودن سر مىفرمايد: «ليذوق الحر و البرد» و در مورد صورت زن مىفرمايد: «المحرمة لا تتنقب لان احرام المرأه في وجهها» 1و «... فانك ان تنقبت لم يتغير لونك» 2و در مورد استظلال مرد نيز در حديثى