128
اعفه شهرا» 1از اين رو مستحب است حاجى از ابتداى ماه ذىالقعده و يا سى روز قبل از موسم، اصلاح سر و صورت خود را رها كند. اطلاق ادله -على الظاهر- شامل زنان حجگزار نيز مىشود كه آنان هم سر و صورت خود را براى حج و يا عمره، در همان مدت اصلاح نكنند. در اين رابطه مىتوان به اسرارى چند اشاره كرد:
1-1. از خود رستن و به خدا متوجه شدن
آرايش سر و صورت، اسباب زيبايى براى هر فرد است و به انسان در مقابل ديگران، جلوه و جاذبهاى خاص مىبخشد. حال كه حجگزار در مقام آن برآمده است كه خود را محرم سازد و به حريم الهى راه يابد، شايسته است براى درك احرام كامل، از مهمترين جلوههاى ظاهرى خود، مدتى قبل از موسم حج دست شويد و آنرا براى محبوب رها سازد و از سر و صورت خود، براى منافع خويش وجلب توجه ديگران بهره نگيرد. به جهت همين اهميت و جايگاه سر و صورت در حج است كه امام باقر(ع) مىفرمايد: «احرام المرأة في و جهها و احرام الرجل في رأسه». 2
1-2. زنده نگه داشتن ياد حج
آمادگى انسان قبل از موسم حج، زمينه بهره بردارى از اين سفر معنوى را بيشتر فراهم مىآورد و رها ساختن موى سر و صورت براى حج، در حقيقت آماده باش براى اين سير و سلوك است؛ يعنى، علاوه بر اينكه ياد حج را براى حاجى زنده نگه مىدارد، باعث مواظبت او بر محرمات و آمادگى بيشتر بر ترك آنها و كسب تقوا در مخالفت با وسوسۀ شيطان، نسبت به ارتكاب محرمات در طول موسم