139عمل نشان داد كه هيچ صاحب فضلى از جهت فضل خود بر مسلمانان منتى ندارد. پيغمبر در مدينه هم مانند مسجد قبا در ساختن مسجد با اصحاب همكارى كرد. در حال كار كردن لبخند مىزد و مانند بنايان زمزمه مىكرد. اشعارى را مىخواند كه سبب تقويت او و رفقاى او در كار ساختمان مسجد شود. از آن زمان تا امروز مسجد دهها بار وسعت يافته و امروز آن مسجد ساده به صورت اثر معمارى زيبايى درآمده است كه مىبينيم.
إنْ شاء اللّٰه زيبايى بناى مسجد، زائران را به خود مشغول نكند، و از تفكّر در عظمتى كه اين مسجد در روزگار سادگى خود داشت باز ندارد؛ روزگارى كه محمد صلى الله عليه و آله در آن مسجدِ ساده مردم را به خداى يگانه مىخواند و به عبادت حق تعالى مىپرداخت.
خداوند روزى كرد تا نماز جمعه را در حرم نبوى خواندم. امام را ديدم كه پيش از رفتن به منبر نزديك قبر مطهر رفت و رخصت خواست تا به منبر برود و خطبه بخواند. اين سنت پسنديدهاى است و بلكه پاكيزهترين سنتهاست؛ سنتى كه فقط در مدينه انجام مىشود. در آنجا به ياد داستان منبر اين مسجد افتادم. همۀ منبرها در همۀ مسجدها نظير چنين داستانى را دارند: