43
و در منابع روايى اهل سنّت نيز وارد شده است كه آن حضرت با سوگند خوردن به غير خدا به سختى برخورد فرمود. 1
با اين حال، به نظر مىرسد كه وهابيان در رابطه با اين مسأله از حدّ منطق و اعتدال خارج شدهاند و به افراط و زيادهگويى دچار آمدهاند. زيرا سوگند ياد كردن هرگاه به چيزى غير خدا باشد به معناى خدا پنداشتن آن نمىباشد و به سختى مىتوان از آن با عنوان شرك به معناى حقيقى ياد كرد.
به نظر مىرسد سوگند به غير خدا توسّط خود خداوند، پيامبر (ص)، صحابه و اهل بيت آن حضرت(عليهم السلام) واقع شده است. ترديدى نيست كه اگر سوگند خوردن به يك چيز ضرورتاً به معناى شريك قرار دادن آن براى خداوند بود خداوند يكتا خود به غير خويش سوگند ياد نمىكرد، در حالى كه قرآن كريم پر از سوگندهاى الهى به پديدههاى هستى است. هر چند اين مسأله نمىتواند دليلى براى نيكو بودن سوگند بندگان به غير خداوند تلقّى شود، امّا به طور قطع مىتواند دليلى بر عدم دلالت چنين سوگندى بر اعتقاد شركآميز باشد.
رسول خدا (ص) براى كسى به جان پدرش سوگند