41بين مىرود، بنابراين، اى گروه شيعيان! با اتّكاى به شفاعت ما گناه نكنيد، زيرا به خدا سوگند كسى كه گناهى كبيره انجام دهد مشمول شفاعت ما نمىشود تا آنگاه كه درد عذاب را بكشد و ترس دوزخ را ببيند». 1
و نيز از همان حضرت روايت شده است كه در واپسين لحظات عمر شريف خويش خطاب به خويشان و شيعيان خود فرمود:
«إنّ شفاعتنا لا تنال مستخفّاً بالصّلاة»؛ 2يعنى: «همانا شفاعت ما به كسى كه نسبت به نماز خود كمتوجّه باشد نمىرسد».
جالب است كه بسيارى از وهابيان روا بودن شفاعت پيامبر (ص) در روز قيامت را باور دارند، امّا خواستن آن در دنيا را روا نمىدانند! در حالى كه اگر امكان شفاعت آن حضرت در روز قيامت وجود داشته باشد - كه به طور قطع چنين است - خواستن آن در دنيا امرى طبيعى به نظر مىرسد. بلكه چه بسا بتوان نخواستن چنين فضل الهى و مهر نبوى را كارى ناروا و نشان از غفلت و قساوت قلب دانست! آنچه افزون بر اين بر روا بودن طلب شفاعت پيامبر (ص) در دنيا دلالت دارد رواياتى است كه از طلب شفاعت صحابه از آن حضرت حكايت دارد؛ كارى كه به طور قطع در دنيا