63براى جنس است، دلالت بر ازالۀ هر هيئت خبث در نفس دارد كه سبب خطا در اعتقاد يا عمل است و اين حالت تنها منطبق بر عصمت الهى، همان صورت نفسانى است كه انسان را از اعتقاد باطل و عمل بد باز مى‌دارد.» ¹

به تعبيرى ديگر: رجس شامل هر امر پليدى مى‌شود كه نفس انسان از آن اجتناب مى‌كند، اين شامل گناه و اشتباه و سهو و نسيان نيز مى‌شود، زيرا تغيير حكم خدا، هرچند از روى اشتباه و سهو و نسيان، داراى نوعى قذارت و تنفّر است.

آلوسى از برخى نقل مى‌كند: «رجس به معناى قذر است و آن، بر گناه، عذاب، نجاست و نقايص اطلاق مى‌گردد.» ²

نتيجه: اهل‌بيت عليهم السلام معصوم‌اند، لذا سنت آنان حجت است.

2 - عصمت از طريق اولويّت قطعى

آيه را از طريق ديگر نيز مى‌توان بر عصمت اهل‌بيت عليهم السلام استدلال نمود، حتّى در صورتى كه اراده در آيه تشريعى باشد نه تكوينى؛ تقرير آن بدين‌گونه است:

الف) اراده، گاهى با لام تعليل به كار مى‌رود و زمانى بدون آن. هرگاه بعد از اراده لام تعليل ذكر شود، متعلّق اراده چيزى ماقبلِ اراده است. و هنگامى كه بعد از اراده لام تعليل نباشد، مقصود از اراده و متعلّق آن، همان چيزى است كه بعد از اراده آمده است؛ براى نمونه، در مورد ارادۀ اطفا و خاموش‌كردن نور خداوند در قرآن دو گونه تعبير آمده است:

خداوند در سورۀ توبه مى‌فرمايد: اِتَّخَذُوا أَحْبٰارَهُمْ وَ رُهْبٰانَهُمْ أَرْبٰاباً مِنْ دُونِ اَللّٰهِ وَ اَلْمَسِيحَ اِبْنَ مَرْيَمَ وَ مٰا أُمِرُوا إِلاّٰ لِيَعْبُدُوا إِلٰهاً وٰاحِداً لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ هُوَ سُبْحٰانَهُ عَمّٰا يُشْرِكُونَ

يُرِيدُونَ أَنْ يُطْفِؤُا نُورَ اَللّٰهِ بِأَفْوٰاهِهِمْ وَ يَأْبَى اَللّٰهُ إِلاّٰ أَنْ يُتِمَّ نُورَهُ وَ لَوْ كَرِهَ اَلْكٰافِرُونَ؛ ³«علما و راهبان خود را به مقام ربوبيت شناختند و خدا را نشناختند و نيز مسيح