211 ج) دليل نقلى روايى

1 - مسلم از عايشه نقل كرده است: «هر كس گمان كند كه محمّد پروردگارش را ديده، بر خداوند نسبت ناروا داده است.» ¹

2 - نسايى از ابى‌ذر نقل كرده است: «پيامبر صلى الله عليه و آله خداوند را به قلبش، نه به ديدگانش مشاهده نموده است.» ²

3 - طبرى در تفسيرش از ابن عباس در تفسير آيۀ: سُبْحٰانَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ وَ أَنَا أَوَّلُ الْمُؤْمِنِينَ ... نقل مى‌كند كه معناى آيه اين گونه است: «من اولين كسى هستم كه ايمان مى‌آورم به اين‌كه هيچ كس از مخلوقات، او را نخواهد ديد.» ³

4 - ابن‌ماجه نيز روايتى را از پيامبر صلى الله عليه و آله در مورد سؤال از ميت نقل مى‌كند، كه در آن آمده است: ميّت به جهت پاسخ به اين‌كه خداوند ديده نمى‌شود پاداش نيكى به او داده مى‌شود. ⁴

5 - امام على عليه السلام در توصيف خداوند متعال مى‌فرمايد: «ستايش مخصوص خداوندى است كه... ديدگان او را نبينند و پوشش‌ها او را مستور نسازند.» ⁵

6 - اسماعيل بن فضل مى‌گويد: از امام صادق عليه السلام پرسيدم كه آيا خداوند در روز رستاخيز ديده مى‌شود؟ حضرت عليه السلام فرمود: «منزّه است خداوند، و بسيار دور است از اين امر، اى پسر فضل! ديدگان تنها اشيايى را مى‌بينند كه رنگ و كيفيت داشته باشند، در حالى كه خداوند خالق رنگ‌ها وكيفيّت است.» ⁶

7 - ذعلب يمانى از امام على عليه السلام سؤال كرد: اى علىّ عليه السلام ! آيا پروردگارت را ديده‌اى؟ حضرت فرمود: آيا چيزى را كه نمى‌بينم عبادت كنم؟ ذعلب پرسيد: چگونه او