131ابن منظور افريقى مىگويد: «اصل العبودية الخضوع و التذلّل.» 1
فيروزآبادى مىگويد: «العبادة: الطاعة». 2
راغب اصفهانى مىگويد: «العبودية: اظهار التذلّل». 3
مىدانيم كه معناى اصطلاحى عبادت كه در قرآن به آن اشاره شده و آن مخصوص خداوند متعال است، به معناى لغوى آن - كه مطلق خضوع باشد - نيست؛ وگرنه لازم مىآيد كه هر كس كمترين تواضع و خضوعى را بر كسى داشته باشد عبادت حرام شمرده شود، بلكه عبادت در اصطلاح قرآن و حديث مقوّمات و اصولى دارد كه با بودن آنها عبادت تحقق مىيابد.
خداوند در قرآن كريم مىفرمايد: فَسَوْفَ يَأْتِي اللّٰهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكٰافِرِينَ ؛ 4 «در آينده خدا بر مىانگيزاند قومى را كه آنان را دوست دارد و آنها نيز خدا را دوست دارند و نسبت به مؤمنان فروتن و به كافران سرفراز و مقتدرند.»
خداوند متعال امر مىكند كه ملائكه بر حضرت آدم عليه السلام سجده كنند و اگر اين عمل - كه در حقيقت تعظيم است - از فحشا شمرده مىشود، پس چرا به آن امر شده است؟ در قرآن مىخوانيم: إِنَّ اللّٰهَ لاٰ يَأْمُرُ بِالْفَحْشٰاءِ أَ تَقُولُونَ عَلَى اللّٰهِ مٰا لاٰ تَعْلَمُونَ؛ 5 «خداوند هرگز به اعمال زشت امر نمىكند، آيا آنچه را شما از نادانى خود مىكنيد به خداى مىبنديد؟»
هم چنين از سجده نمودن فرزندان يعقوب به يوسف خبر داده و آن را مذمت نكرده است؛ آن جا كه مىفرمايد: وَ خَرُّوا لَهُ سُجَّداً؛ 6«همه براى يوسف به سجده