119
تعين فرقۀ ناجيه
مطلب اساسى در اين حديث، تعيين فرقه و گروه ناجى است، كه در روايات بهطور صريح به آن اشاره نشده است، لذا شيخ محمد عبده در تفسير المنار مىگويد «هر طايفه و گروهى كه اعتقاد به رسالت پيامبراكرم صلى الله عليه و آله دارد، خودش را از گروه و فرقه ناجيه مىداند». 1 از همينرو، شايسته است كه دلالت اين حديث را بررسى كرده و مصداق فرقه ناجيه را به دست آوريم؛ تا با پيروى از آن به سعادت اخروى نائل آييم.
فرقۀ ناجيه در پرتو احاديث
همانگونه كه آيات قرآن يكديگر را تفسير مىكنند، احاديث نيز مىتوانند مفسّر هم باشند. با اين بيان كه مثلاً روايتى ولو از حيث مصداق مجمل است، ولى روايات ديگر مصداق آن را روشن كند. اكنون به برخى از رواياتى كه بيانگر مصداق حديث سابق است اشاره مىكنيم:
1 - حديث ثقلين: پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود: «اى مردم! همانا در ميان شما دو شىء گرانبها قرار مىدهم كه اگر به آن تمسك كنيد هرگز گمراه نخواهيد شد: كتاب خدا و عترتم، كه همان اهلبيت من مىباشند.» 2
در اين حديث شريف كه با سندهاى صحيح در مصادر فريقين وارد شده، پيامبراكرم صلى الله عليه و آله تنها فرقۀ نجاتيافته از گمراهى را گروهى مىداند كه متمسّك به قرآن و عترت پيامبر صلى الله عليه و آله شدهاند تا از اين راه به سعادت دائمى نائل آيند.
2 - حديث سفينه: پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود: «آگاه باشيد! همانا مثل اهلبيتم در ميان شما، همانند كشتى نوح است در قومش، هركس كه بر آن سوار شود نجات يابد و هركس كه از آن تخلف جست غرق شده و هلاك خواهد گشت». 3