157مى‌شود. اهميت حضور در عرفات تا آنجاست كه گفته‌اند: «الحجُّ عرفة» يا «الحَجُّ عرفات». ¹ اين وقوف يكى از اركان حج تمتّع است و در صورت تحقق نيافتن آن، حج محقق نمى‌شود. اين تأكيد قدرى هم به خاطر تحريض قريش بر وقوف در عرفات بود؛ زيرا آنان كه خود را طايفه برگزيده مى‌دانستند و به اصطلاح اهل حُمْس يا تشدّد در ديندارى و اهل حرم معرفى مى‌كردند، خود را بى‌نياز از وقوف در عرفات مى‌ديدند. اين در حالى بود كه رسول‌خدا(ص) اين برخورد آنان را نادرست دانست و خود در حجّة الوداع، در عرفات وقوف كرد. اساس اين دستور نيز اين آيت كريمه قرآنى بود كه فرمود: ( ثُمَّ أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفٰاضَ النّٰاسُ ... ) ² آيه ياد شده در رد پندار كسانى نازل گرديد كه با خود برتر بينى و به بهانه‌هاى واهى از وقوف در عرفات استنكاف مى‌ورزيدند.

عرفات در خارج از محدوده حرم است و وقوف در آن؛ يعنى بيرون رفتن حاجى از محدوده حرم و بازگشت به درون حرم تفسير شده است. در ادوار مختلف تاريخى و تا به امروز اطراف عرفات را با علائم و تابلو به طور دقيق مشخص كرده‌اند. درباره نام‌گذارى اين منطقه به عرفات، چهار نكته گفته‌اند:

1. وقتى جبرئيل امين مراسم حج را به آدم(ع) يا به ابراهيم خليل(ع) آموخت، در پايان