47
ذكر توبه
اَسْتَغْفِرُ اللّٰهَ الَّذٖي لٰااِلٰهَ الّاٰ هُوَ الْحَىُّ آمرزش خواهم از خدايى كه معبودى جز او نيست. زندۀ
الْقَيُّومُ، الرَّحْمٰنُ الرَّحٖيمُ، ذُو الْجَلٰالِ وَالاِْكْرٰامِ قيّوم، بخشنده مهربان و داراى جلالت و اكرام است
وَاَتُوبُ الَيْهِ، وَاَسْئَلُهُ انْ يُصَلِّىَ عَلىٰ مُحَمَّدٍ و به درگاهش توبه كنم. از او خواهم كه درود فرستد بر محمّد
وَآلِ مُحَمَّدٍ، وَاَنْ يَتُوبَ عَلَىَّ تَوْبَةَ عَبْدٍ ذَلٖيلٍ و خاندان محمّد و اين كه مرا بپذيرد پذيرفتن بندۀ خوارِ افتاده،
خٰاضِعٍ خٰاشِعٍ، فَقٖيرٍ مِسْكٖينٍ مُسْتَكٖينٍ لٰايَمْلِكُ سرافكنده نيازمند مستمند، درماندهاى كه دارا نيست
لِنَفْسِهٖ نَفْعاً وَلٰا ضَرّاً، وَلٰا مَوْتاً وَلٰا حَيٰاةً براى خود سود و زيانى را و نه مردن و زندگى را
وَلٰا نُشُوراً.
و نه زنده شدن در روز رستاخيز را.