79زيارت، پيمان با رهبر است. در حال حيات ائمّه، به حضور آنان رسيدن و الهام گرفتن و هدايت يافتن، نشانۀ اين رهروى و فرمانبردارى است و پس از شهادتشان حضور در كنار مزار و مرقدشان رمز اين وفادارى به پيمان و «خطّ ائمّه» است.

اين زيارت نيز بايد با عشق و علاقه و انگيزه‌هاى متعالى باشد. تنها حضور در كنار حرم و مرقد اولياى دين كافى نيست، بلكه هماهنگى كامل در فكر و عمل و جهتگيرى دينى و سياسى، پشتوانۀ اين بهره‌مندى است. آنكه در دنيا اهل بصيرت و شناختِ امامان باشد، در آخرت هم از «شفاعتِ» آنان برخوردار خواهد بود.

زيارت، اداى حقّ امامان و پايبندى به ميثاق اطاعت است. فرهنگِ «ياد» و برنامۀ مهمّ «احياى امر ائمّه» گاهى هم به صورت زيارت تجلّى مى‌كند. چگونه مى‌توان كسى را هوادار و وفادار به امامان دانست، در حالى كه نه با ديدار حضورى نه با زيارت مرقد آنان، اين همبستگى را نشان ندهد و در كنار حرمشان عرض ادب و اداى وظيفه نكند؟!