69قبله، رمز «جهتگيرى متّحد» و نشانۀ «همسويى» امّت محمّدى است. خداوند متعال كعبه و زيارت «بيتاللّٰه» را واجب ساخته و شوقى زايدالوصف در دل مسلمين افكنده تا از سراسر جهان، عاشقانه به ديدار آن آيند و براى بوسيدن «حجرالأسود» و طوافِ «بيتالعتيق» و حضور در صحراى عرفات و منا، لحظه شمارى كنند.
زائران مشتاق، وقتى به اين ديار مىرسند، همچون تشنگانىاند كه به آب رسيدهاند. امّا بايد از اين زيارت، درس و برنامۀ زندگى و عبوديّت گرفت.
بنده، كسى است كه عظمت الهى و نياز خويش را بشناسد و عزّت و شكست ناپذيرى خداوند را اذعان كند و بپذيرد. نتيجۀ چنين معرفت، فروتنى و خضوع در برابر اوست و چنين خضوعى رمز رفعت و بزرگوارى است و تا كسى در برابر خداى عظيم، كوچكى نكند به بزرگى نمىرسد و تا انسانى به عبوديّت خود اعتراف نكند، عزّت و كرامت نمىيابد.
كعبه و حج، معيار شناخت تواضع و طاعت بندگان است. نشانۀ صدق در بندگى هم فروتنى و كنار نهادن كبر و خود بزرگبينى است.