61فطرت پاك و خدايى، عطيّۀ پروردگار است. به مرور زمان در اثر هجوم شيطان و غلبۀ نفس امّاره، آنان كه گرفتار معصيت مى‌شوند، آن فطرت الهى را از دست مى‌دهند و آلوده مى‌شوند. توبه، باز هم طهارت اوليّه و فطرت نخستين را احيا مى‌كند و آنكه از گناهان توبه كند، همچون كسى است كه گناه نكرده باشد.

زائران خانۀ خدا، اين طهارت فطرى را با زيارت و انابت و استغاثه و توبه به دست مى‌آورند. امّا اگر مواظب نباشند، باز هم مرتكب فسق مى‌شوند و از پوسته و حريم بندگى و اطاعت بيرون مى‌روند.

حجّ، برنامه‌اى براى تجديد آن طهارت روحى و تزكيۀ اخلاقى است. اگر حاجى مواظب باشد كه گناه نكند، مثل روز تولّد از مادر، پاك مى‌ماند. البته كه پاداش چنين حجّ مقبولى هم «بهشت» است.

خداى رؤوف، بهشت را جاى صالحان و خداترسانِ رستگار قرار داده است. حاجى پس از انجام مناسك و اتمام حجّ، در زمرۀ همان صالحانى است كه خشيت الهى و فوز و فلاح را دارند، بشرط اينكه اين گوهر را از دست ندهند.